PODZIĘKOWANIA

Chciałabym podziękować wszystkim, którzy wspierali mnie podczas pisania. Dziękuję zarówno wszystkim blogowiczom, jak i czytelnikom z Facebooka, którzy pozytywnymi komentarzami motywowali mnie do dalszego pisania. To dzięki Wam odważyłam się wydać tę książkę. DZIĘKUJĘ!

Również wielkie podziękowania należą się moim bliskim – przyjaciołom i rodzinie. Dziękuję Katarzynie Góralczyk, Ewelinie Tomkowiak, Dominice Bielińskiej, Weronice Tryc, Roksanie Jakimowicz, które zawsze we mnie wierzyły i motywowały mnie do skończenia książki. Podrzucały mi pomysły, kiedy moja wena raptownie się ulatniała.

A najbardziej dziękuję mojej mamie i braciom, którzy uszczęśliwieni świadomością, iż w końcu moje bazgroły ujrzą światło dzienne, zaczęli opowiadać o tym każdej napotkanej osobie. Dziękuję Wam, że ze mną wytrzymaliście, gdy musieliście się mierzyć z moim nerwowym zachowaniem spowodowanym niemożnością znalezienia odpowiednich słów do przedstawienia jakieś sytuacji w książce. Jestem wdzięczna za pomoc i wsparcie, którymi za każdym razem mnie obdarzaliście.

I to właśnie Wam wszystkim dedykuję tę książkę.

ROZDZIAŁ 1

Bum, bum, bum.

Gdyby jeszcze bardziej przekręciła ten cholerny regulator, z całą pewnością pospadałyby mi wszystkie rzeczy z półek. Przez tę idiotycznie łupiącą muzykę nie mogłam się skupić na czytaniu starego romansidła w swoim ulubionym czerwonym fotelu. Smarkula, która parę dni temu świętowała swoją osiemnastkę, nie liczy się z tym, że mieszka w bloku z sąsiadami. Nawet policja nie była w stanie jej uspokoić. Nie dość, że na maksa puszcza hard rocka, to jeszcze zachowuje się jak nastoletnia zdzira, która pod nieobecność rodziców sprowadza do domu chłopaków z dredami, w rurkach, w jednej dłoni trzymających blanta, a w drugiej piwo. Zresztą jej rodzice nie są lepsi, bo pod nieobecność córki robią trójkącik z małoletnimi dziewczynami.

Dobra, teraz zachowałam się jak stara babcia, rozumując, jakbym była o wiele starsza, niż jestem. Mam nieco więcej lat od niej, ściślej mówiąc – dwadzieścia dwa, ale nawet w jej wieku nie byłam taka…

Trzask.

Ze zmrużonymi z gniewu oczami spojrzałam w lewą stronę na swój telefon, który teraz leżał na podłodze, zamiast na drewnianej szafce tuż obok mnie. Tego to już za wiele. Gówniara nie ma prawa roznosić mojego mieszkania. W ostateczności, jeśli nie posłucha mojego rozkazu, zadzwonię do władz miejskich. Po raz kolejny zresztą.

Wstałam wkurzona i ściskając książkę w jednej dłoni, przytrzymując palcem stronę, na której skończyłam czytać, powędrowałam w stronę drzwi. Otworzyłam je z rozmachem i zeszłam w dół schodów po starej, spróchniałej klatce schodowej. Już na kilometr śmierdziało alkoholem i aż się wzdrygnęłam, gdy w ciągu jednej sekundy przemknęło mi przez myśl wspomnienie niechcianej przeszłości.

*

– Idź do swej matki, młoda suko! – zawołał facet, który siedział na brązowej kanapie przy telewizorze, popijając tanie wino ze szklanki. Zauważył mnie, gdy właśnie wychodziłam na paluszkach ze swojego pokoju, kierując się w stronę kuchni. Od wczoraj nic nie jadłam, dlatego postanowiłam wyjść wieczorem z ukrycia, aby zwinąć z chlebaka starą kromkę chleba.

– Pewnie jest na swojej ulicy i pieprzy się z klientami. Dołącz do niej, bo zapewne i tak w przyszłości pójdziesz w jej ślady.

Dopiero teraz na niego spojrzałam i zatrzymałam się, zbita z tropu jego słowami. Wiedziałam, że ojciec był pijany i za chwilę, jeśli nie zniknę z jego pola widzenia, ruszy na mnie i mnie pobije. Nieraz w szkole pytali, skąd mam blizny i siniaki. Ale mama, zawsze kiedy była wzywana do wychowawczyni, mówiła, że po prostu nie była w stanie mnie upilnować na placu zabaw. A ja? Ja zawsze milczałam. Każdy wiedział, że mało mówię, o ile w ogóle kiedykolwiek się odzywam. Ale nikt nie podejrzewał, że życie ośmioletniego dziecka nie jest takie kolorowe, jak maluje je moja mamusia, która w rzeczywistości często mnie zostawia zamkniętą w pokoju.

– Na co się gapisz, gówniaro? – zagaił ojciec i odstawił z hukiem szklankę informując, że zaraz wstanie.

Spuściłam natychmiastowo wzrok i spojrzałam na swoje szare balerinki i brązową koszulę nocną, którą niekiedy ubierałam do szkoły jako strój dzienny. Rodzice nie mieli wystarczająco pieniędzy i chęci, aby kupować mi nowe ubrania. Koleżanki z klasy codziennie chodziły w innych ciuchach. Zazdrościłam im takiego życia, ale pocieszałam się myślą, że mam w ogóle co ubrać.

Kątem oka już widziałam, że tata się poruszył, więc nie zwracając uwagi na swój ubiór, pobiegłam pędem w stronę drzwi frontowych, złapałam za klamkę i uciekłam z domu. Biegłam przez mały, zaniedbany ogródek. Wyskakując z załzawionymi oczami na główną, o tej porze pustą, ulicę, skierowałam się w stronę wąskiego przejścia między dwoma rozsypującymi się blokami. Zagłębiwszy się w ciemność, ominęłam na oślep śmierdzący pojemnik na śmieci, którego położenie znałam na pamięć. Nie zwracałam uwagi na to, że z każdym następnym krokiem ląduję w coraz większej kałuży. Chciałam jak najszybciej uciec od tego cuchnącego alkoholem domu i zobaczyć się z mamą, która przynajmniej na sekundę mnie przytuli i możliwe, że zaopiekuje się mną przez resztę wieczoru i nocy.

Przebiegając przez przejście, natrafiłam na szeroką ulicę. Tutaj powinnam znaleźć mamusię. Znałam drogę na pamięć, więc skręciłam w lewo, ocierając wierzchem dłoni mokry od łez policzek. Szłam wzdłuż chodnika, omijając już większy ruch uliczny, aż w końcu przystanęłam na skrzyżowaniu. W naszej dzielnicy nie było wielu świateł drogowych, a jak już były, to zniszczone przez wandali nie działały, dlatego rozejrzałam się w obie strony, sprawdzając, czy jakiś samochód nie przejeżdża, by bezpiecznie przejść przez ulicę. Zauważyłam kątem oka, że ludzie zaczęli się interesować moją osobą. Byłam przecież na wpół rozebranym, mimo jesiennej pory, dzieckiem. Gdy przejechał już ostatni samochód, zaczęłam biec w prawą stronę, aby gapie stracili mnie z oczu. Nie chciałam litości, nie potrzebowałam jej.

Gdy w końcu dotarłam do ciemnej ulicy, gdzie tylko nieliczne latarnie oraz szyldy sklepów oświetlały drogę, zwolniłam kroku. Zaczęłam rozglądać się w poszukiwaniu znajomej twarzy, lecz zauważyłam tylko starsze, niekompletnie ubrane kobiety, które opierały się o ściany z papierosami w ustach. Mężczyźni przystawali i spoglądali na nie, bezwstydnie przesuwając wzrok na ledwo zakryte intymne części ciała. Zmarszczyłam brwi i powędrowałam dalej.

W końcu usłyszałam jakieś głosy w zaułku i gdy tam spojrzałam, z niesmakiem i przestrachem zrobiłam parę kroków w tył.

– Tak, suko… głębiej… – mówił mężczyzna. Opierał się o budynek z wysuniętym do przodu podbrzuszem i dżinsami osuniętymi do kolan. Blond włosy kobiety, która klęczała naprzeciw niego, były owinięte między jego palcami. Facet zawęził uścisk i zaczął rytmicznie ruszać biodrami, wbijając swojego penisa do ust kobiety. Dobrze znałam ten widok, ale za nic nie mogłam do niego przywyknąć. Tempo narzucane przez niego coraz bardziej przyspieszało, a młoda kobieta zaczynała powoli się krztusić. On jednak nie zważał na nią i dążył do swojego spełnienia.

– O tak, dziwko… Dobrze… Zaraz dojdę i połkniesz wszystko – oznajmił coraz bardziej ochrypłym głosem. W końcu jego ruchy stały się mocniejsze, po chwili znieruchomiał. Ona zaś, ledwo oddychając, spełniła jego rozkaz i gdy wyciągnęła z ust jego już zwiotczałego penisa, wstała. Wyciągnęła nerwowo dłoń, czekając na swą zapłatę. Mężczyzna niespiesznymi ruchami schował swój członek do spodni i zapiął rozporek, a potem pasek. Z tylnej kieszeni wyciągnął mały plik banknotów i wręczył jej.

– Mamo? – Dopiero teraz byłam w stanie się odezwać. Kobieta na dźwięk mojego głosu od razu się odwróciła i poprawiła swoją krótką, beżową bluzkę, oraz jeszcze krótszą dżinsową spódniczkę. Uśmiechnęła się i pomału podeszła do mnie, a stukot obcasów o nierówności chodnika poniósł się echem po zaułku.

– Kochanie, wszystko dobrze? – zapytała czule, klękając przy mnie i całując mnie w czoło. Nie pachniała zbyt przyjemnie, więc zrobiłam krok w tył. Nie lubiłam jej w takim stanie.

Pokiwałam głową. Wyczuła, a przynajmniej domyśliła się, że ojciec znowu pije i wygonił mnie z domu, więc bez słowa wyprostowała się i złapała mnie za rękę, ciągnąc przez jezdnię na drugą stronę ulicy.

– Mamusia musi pracować, ale wróciła już Margett, więc cię przez jakiś czas przypilnuje. – Przystanęłyśmy przy wielkim, oświetlonym budynku, skąd wychodziło jeszcze więcej na wpół rozebranych kobiet. Nieliczni mężczyźni, którzy mieli wejściówkę, podchodzili do ochroniarza, który po sprawdzeniu ważności dokumentu, wpuszczał ich do środka.

– Nicholas! – zawołała do wielkiego olbrzyma ubranego na czarno. Miał jasną cerę oraz łysą głowę. Zmarszczył brwi, nie rozpoznając głosu mojej mamy i przesunął wzrok na nas. Dopiero wtedy jego twarz nabrała przyjaznego wyrazu.

– Cześć, maleńka – przywitał się ze mną i pomachał ręką. Uczyniłam to samo i spojrzałam na mamę. Ona odwróciła się niecierpliwie w stronę swojego zaułka i pociągnęła mnie w stronę ochroniarza.

– Nicholas, możesz ją zaprowadzić do Margett? – zapytała błagalnie. Wypuściła moją rączkę, więc od razu zrobiłam krok w stronę kolegi mamy. Znałam go, więc czułam się przy nim bezpiecznie. Wiem, że obroniłby mnie bez problemu. Już parę razy tak zrobił.

Mężczyzna przygarnął mnie wielkim ramieniem do siebie tak, że musiałam przytulić się do jego biodra. Był wielki, każdy musiał to przyznać.

– Jasna sprawa, Katty. – Zgodził się na jej prośbę.

– Dziękuję, dziękuję… – zawołała mama, robiąc już krok w tył. Zwróciła wzrok na mnie i dodała: – Mamusia cię kocha. I przyjdzie po ciebie niedługo.

Kiwnęłam głową, a ona się uśmiechnęła. Nicholas posłusznie zamknął bramkę i oznajmił mężczyznom, że każdy, kto nie zaczeka na niego i przekroczy ten próg, wyląduje w rowie ze skręconym karkiem. Zauważyłam, że przejęli się jego groźbą, bo jego głos brzmiał bardzo szczerze. Spojrzałam jeszcze raz na mamę, ale ona już stanęła przy swoim zaułku i wypatrywała klientów, ustawiając się w przedziwną, niby seksowną pozę.

Poprowadził mnie w głąb budynku do Margett, która była dla mnie niczym babcia. Wiedziałam, że na jakiś czas mam spokój z nerwami. I kto wie, może w salonie przy grach planszowych spotkam Davida, z którym bawię się zazwyczaj, kiedy się tu pojawiam.

*

I był wtedy rzeczywiście, ale dalszy ciąg tego dnia pamiętam jak przez mgłę.

Przez to wspomnienie zebrała się we mnie złość i gdy już zeszłam na parter, zacisnęłam dłonie w pięści. Nawet jeśli planowałam być dla sąsiadki choć trochę miła, moja uprzejmość wyparowała razem z moją przeszłością.

Z całej siły waliłam w drzwi, dopóki nie otworzyła mi ich czarnowłosa smarkula, która miała na sobie więcej kosmetyków niż jakakolwiek drogeria w asortymencie.

– Jeśli, do kurwy nędzy, nie wyłączysz tej swojej pojebanej muzyki, wparuję do twojego mieszkania i zdemoluję wszystko tak, jak ty robisz to z moim mieszkaniem. Łącznie z twoimi zębami. – Wycedziłam, a w jej obojętnych wcześniej oczach zauważyłam iskierkę strachu. Kiwnęła powoli głową i nie zamykając drzwi, powędrowała do odtwarzacza muzyki. Po chwili zaległa błoga cisza.

O to właśnie mi chodziło.

ROZDZIAŁ 2

– Panno Jesson, proszę do mojego biura. – Usłyszałam męski, stanowczy głos pochodzący ze ściennego głośnika, znajdującego się nade mną. Wzdrygnęłam się i w ciągu jednej sekundy przed oczami przeleciały mi wszelkie przewinienia, za które mogłabym trafić do szefa. Ale jednak żadne z nich nie było związane z pracą. Posłusznie z lekko drżącymi nogami wstałam, zostawiając przed komputerem wszelkie papiery, nad którymi aktualnie pracowałam. Wyszłam zza krzesła i skierowałam się do szklanego pomieszczenia za moim biurkiem. Wstrzymałam oddech, gdy zapukałam, i pociągnęłam natychmiast za klamkę.

Biuro nie było duże ani zadbane. Stare meble ustawiono po obu stronach, zaś biurko znajdowało się w samym centrum pomieszczenia, przed oknem. Białe ściany były porysowane, a brązowa wykładzina już nieco starta. Szef siedział na krześle i przyglądał mi się, jak bełkoczę słowa powitania i zasiadam nieufnie w wyznaczonym miejscu przed nim. Jego sroga twarz patrzyła na mnie przenikliwie, jakby chciał odczytać coś, co kryje się pod moją maską. Zmarszczyłam brwi, a on zrobił to samo. Jego łysina połyskiwała w dziennym świetle, a stary, brązowy, niedopasowany garnitur dodawał mu więcej lat. Poprawiłam się na krześle i założyłam nogę na nogę.

– Chciał pan ze mną porozmawiać? – zapytałam.

– Oczywiście, panno Jesson. Dlatego została pani wezwana – powiedział, jakby to było oczywiste. No i było, ale nadal nie wyjaśnił, o co chodzi, a moje zdenerwowanie wciąż rosło.

Rozparł się wygodnie na fotelu i po paru ciągnących się w nieskończoność sekundach spoglądania na mnie zabrał głos.

– Panno Jesson, jak mniemam, podoba się pani praca tutaj – zasugerował oschle.

– Oczywiście, panie Fillon – zgodziłam się.

– A co pani na to, żeby przeskoczyć na następny stopień i pracować w terenie? – Uniósł jedną brew, czekając na odpowiedź. Głośno wciągnęłam powietrze i nie wypuszczałam go przez jakiś czas, dopóki nie doszły do mnie jego słowa. Poprawiłam się na krześle i ściągnęłam brwi.

– Mógłby pan to sprecyzować? – zapytałam niepewnie. Nie chciałam mylnie zinterpretować jego propozycji. Znając szefa, można nawet pomyśleć, że „następny stopień” to nic innego jak rozdawanie ulotek. O awansie żaden z pracowników nawet nie śmiał śnić.

– Oczywiście, panno Jesson. Wiem, że pani bardzo się podoba praca w biurze przy komputerze i przy wielkich stosach notatek. Nasza gazeta jest popularna, a pani małe rubryczki cieszą się popularnością – powiedział, przekrzywiając usta w taki sposób, że ktoś mógłby sobie pomyśleć, że się uśmiechnął, lecz każdy wiedział, że uśmiech nie bywa u niego widywany. – Niedawno pani Notridem przeszła na emeryturę, zapewne pani to wie, i brakuje nam jednego redaktora. Nie ukrywam, nie bardzo byłem pewny tego, czy podoła pani temu zadaniu, ale dam pani jedną szansę. Jedną, która albo otworzy dla pani drzwi do wielkiej kariery, albo je bezpowrotnie zamknie. To tylko zależy od pani, panno Jesson – powiedział spokojnie i pochylił się nad biurkiem, kładąc łokcie na blacie. – Dam pani dwa zadania. Niestety, jednego pani Notridem nie zdążyła wykonać, jestem jednak pewien, że da pani sobie radę. Mianowicie, proszę o szczegółowy wywiad z biznesmenem Christopherem Lindaggo. I to na pojutrze rano. Drugie zadanie może i będzie trudniejsze, ale to tylko zależy od pani pomysłowości. Ma pani miesiąc na znalezienie odpowiedniego tematu i napisanie artykułu okładkowego. Nie obchodzi mnie to, czy będzie o samochodach, o problemach rodzinnych, czy o seksgwiazdach. To pani wybiera temat, ale ostrzegam, musi być naprawdę dobry. Ma pani duże pole manewru. – Zmarszczył gniewnie brwi, przez co zjeżyły mi się włosy na karku.

– Oczywiście – odparłam mocno zaskoczona.

– Czyli pani zgadza się na awans, panno Jesson? – zapytał formalnie, nie patrząc już na mnie, i zaczął przeszukiwać umowy w swoim wielkim stosie papierów leżących na biurku.

– Tak – zgodziłam się cicho, zamroczona jego propozycją.

Pracowałam w tej firmie już dwa lata i owszem, chciałam zawsze awansować na wyższe stanowisko, ale nie podejrzewałam, że uda mi się to akurat w tym wydawnictwie. Szef zawsze starannie wybierał pracowników i wylewał ich z dnia na dzień, jeśli mu coś się nie podobało. Nawet pięciominutowe spóźnienie było karane. Był surowy, ale to tylko dlatego, że gazeta była dla niego najważniejszą rzeczą w całym życiu. Nawet z żoną, jeśli wierzyć plotkom, musiał się przez to rozwieść.

A teraz ja zostałam awansowana na tak wysokie stanowisko. Uśmiechnęłam się szczęśliwa, gdy wyciągnął w końcu plik papierów.

– Przeczytaj i podpisz – oznajmił krótko i odebrał telefon, którego dźwięk właśnie rozbrzmiał w pomieszczeniu.

ROZDZIAŁ 3

Następnego dnia stawiłam się punkt dwunasta przy wielkim biurowcu pana Christophera Lindaggo. Nie bardzo wiedziałam, kim on był, dlatego od razu po wczorajszym powrocie do domu przeczytałam w Wikipedii jego biografię. Był młodym biznesmenem, w wieku dwudziestu jeden lat stanął na czele najbogatszych osób w Ameryce. Był właścicielem niezliczonych firm, które zawsze stawały się numerem jeden. Z komentarzy wynikało, że był zaborczy i niezbyt towarzyski. Był nadal kawalerem, choć zapewne wiele kobiet chciałoby znaleźć się u jego boku. Zauważywszy jego zdjęcie, wcale się nie zdziwiłam. Był masywnej budowy, choć nieprzesadnie. Można się domyślić, że pod idealnie dopasowanym garniturem kryje się wyrzeźbione, wyćwiczone w siłowni ciało. Jego ponury zazwyczaj wyraz twarzy idealnie podkreślały kości policzkowe i średniej wielkości usta. Gęste brwi, które kontrastowały z brązowymi oczami, były takiego samego koloru, jak jego brązowe, lekko przystrzyżone włosy. Wiedziałam, że nie był zbyt rozmowny, ani tym bardziej skłonny udzielić wywiadu obcej osobie, dlatego musiałam uzbroić się w cierpliwość. Nie chciałam, żeby mnie wybił z rytmu podczas pracy. Na szczęście to spotkanie było już zaplanowane od dłuższego czasu, więc szef zadzwonił tylko z informacją, że w zastępstwie za panią Notridem przyjdę ja.

I właśnie teraz stałam wmurowana przed obrotowymi drzwiami biurowca, siląc się na choć cień uśmiechu i próbuję uspokoić walące z nerwów serce.

A jeśli mi się nie uda? Jeśli zrobię jakąś gafę, i zostanę bez pracy?

Dam radę. Dużo w życiu przeszłam i nie mam zamiaru poddawać się przez tak błahą sprawę.

Sprawdziłam w kieszeni swojej beżowej marynarki, czy mam kartkę z pytaniami, które miałam zadać panu Lindaggo. Po wyczuciu małego zagięcia stwierdziłam z ulgą, że ją mam. Weszłam w obrotowe drzwi i po chwili przeniosłam się do przestronnego pomieszczenia, gdzie na korytarzu szwendali się sami krawaciarze. Ze swoimi aktówkami wędrowali albo do wyjścia, albo do wind po drugiej stronie, starannie omijając siebie nawzajem. Na samym środku szaro-białej sali znajdował się punkt informacji i jednocześnie recepcja. Podeszłam w tamtą stronę do młodej blondynki w okularach o czarnej oprawie, która siedziała przed komputerem w swoim galowym stroju.

Gdy zjawiłam się obok niej, podniosła głowę.

– W czym mogę pomóc? – zapytała chłodno, przez co moja trema wzrosła.

– Nazywam się Clarissa Jesson – oznajmiłam aż zbyt głośno. – Przyszłam…

– Ach, tak. – Przerwała mi, unosząc słuchawkę od telefonu i wystukując jednocześnie kilka cyfr. Po chwili ciszy ponownie zabrała głos. – Dzień dobry, panie Lindaggo, przyszła pani Jesson i … dobrze. Oczywiście. – Odstawiła słuchawkę i spojrzała na mnie beznamiętnie. – Proszę skierować się do windy i pojechać na dwudzieste drugie piętro. Pan Lindaggo pani oczekuje.

ROZDZIAŁ 4

Wdech, wydech. Wdech, wydech… „Claro, wyluzuj” – upomniałam siebie. Doskonale sobie zdawałam sprawę z tego, że będzie to pięcio-, góra dziesięciominutowa rozmowa, podczas której odczytam tylko pytania z kartki, a mój rozmówca będzie przez ten czas nawijał jak najęty o sobie. Ja nawet nie muszę niczego pamiętać, bo w końcu wzięłam ze sobą…

Usłyszałam krótki i głośny dzwonek sygnalizujący, że stanęliśmy na dwudziestym drugim piętrze.

Drzwi od windy otwierały się powoli, a ja aż zamarłam w bezruchu. Na pewno wzięłam ze sobą dyktafon? Sprawdziłam szybko drugą kieszeń swojej marynarki i stwierdziłam z ulgą, że tego także nie zapomniałam. Zrobiłam krok w przód, wypuszczając cicho powietrze z płuc. Będzie dobrze, Clarisso. Będzie dobrze.

Ręce upuściłam wzdłuż ciała i rozprostowałam swoją fioletową, ołówkową spódniczkę na wypadek, gdyby widoczne były jakieś zagięcia. Może nie byłam stylowo ubrana, bo moje ciuchy nigdy nie widniały na firmowych i drogich wystawach sklepowych, ale w tym czułam się wygodnie i profesjonalnie. Miałam do tego jeszcze żółtawą koszulę, zapiętą na ostatni guzik oraz czarne szpilki, na których potrafiłam chodzić. W dzieciństwie zawsze podkradałam mamie buty i próbowałam w nich spacerować, zastanawiając się, czy kiedykolwiek stać będzie mnie na takie wysokie obuwie.

Bo zawsze wmawiano mi, że w przyszłości niczego nie osiągnę.

*

– Mamo… Mamusiu… – Próbowałam dobudzić ją, ale spała jak zabita na wielkim łóżku ze spraną, różowo-pomarańczową pościelą. Nawet nie wysiliła się, aby po pracy umyć się i przebrać, więc leżała na nim kompletnie ubrana, o ile tak można nazwać jej półnagi strój. Miała już rozmazany makijaż, a czarne kreski z powiek zabarwiły jej policzki, jakby dopiero co płakała. Różowa bluzka, która osłaniała jej wielki biust, była nieco pognieciona, a krótka czarna spódniczka powędrowała w górę, odsłaniając jej nagi pośladek. Czarne szpilki zawiązywane na kostce miała wciąż na stopach, ale podeszwy, jak zauważyłam, były całe ufajdane błotem. Blond rozpuszczone włosy miała w nieładzie, porozrzucane we wszystkie możliwe strony na pościeli, a jej klatka piersiowa nierównomiernie unosiła się i opadała.

Wstałam cicho, zrezygnowana. Chciałam, by mi pomogła w pracy domowej i nauczyła liczyć. Może i nawet by mi zrobiła jakiś zjadliwy posiłek, bo w lodówce tym razem nic kompletnie nie było, oprócz piwa i wódki. Na stole stało tylko tanie wino, które już wczoraj ojciec otworzył. Znowu zostałam z nim sam na sam, ale tym razem, gdy tylko usłyszałam, że zaczyna zbliżać się do mojego pokoju, by wszcząć awanturę, natychmiast schowałam się do szafy i zakryłam ciuchami. Na szczęście rano wyszedł do pracy, więc mogłam przez parę godzin swobodnie chodzić po domu, póki nie wróci.

Ale nadal byłam głodna.

Odwróciłam się i zauważyłam swoje odbicie w wielkim lustrze garderoby. Byłam jak na swój wiek przesadnie wychudzona i dobrze o tym wiedziałam. Różowa sukienka, która była bledsza, niż w chwili gdy ją dostałam, i poplamiona, zwisała mi do kolan. Czarne, podziurawione balerinki, które były dla mnie o jeden rozmiar za duże, wyglądały makabrycznie. A moje długie blond włosy, które odziedziczyłam po mamie, były już trochę przetłuszczone.

Przymknęłam oczy i spróbowałam nie patrzyć na siebie jak na potwora. Zdjęłam swoje buciki i odstawiłam je na bok. Podeszłam do szafy i odsuwając jedną stronę garderoby lustrzanej, spojrzałam się na kolekcję butów na obcasie mojej mamy. Już na sam ich widok zaświeciły mi się ze szczęścia oczy. Wyjęłam jedną turkusową parę i przyłożyłam ją sobie do zimnych stóp.

– Nie dotykaj ich, dziecko – warknęła mama półprzytomnie, a ja odskoczyłam od nich jak oparzona. – Na nie trzeba zapracować. Zmykaj do swojego pokoju.

*

Stanęłam w pół kroku w korytarzu, kiedy śmignęło mi kolejne wspomnienie. Zacisnęłam mocno zęby i pięści, aby się choć trochę opanować, ale to nie pomogło. Zamknęłam oczy i skoncentrowałam się na regularnych oddechach, które coraz bardziej mnie dobijały. Nie chciałam skompromitować się przed wywiadem, przed wielkim biznesmenem światowej klasy. Jedyne, co musiałam, to oddalić swoje wspomnienia jak najdalej od tego życia, od swojej pracy zawodowej. Teraz stać mnie na takie buty, a nawet na lepsze. Nie wyglądam jak pieprzona dziwka, która dba tylko o siebie. Nie zachowuję się jak ostatnia zimna suka, która żałuje nawet kromki chleba swojemu jedynemu dziecku. Nie jestem…

– Wszystko dobrze, proszę pani? – Usłyszałam męski i władczy głos, rozchodzący się echem po całym wąskim korytarzu, na którym ciągle stałam jak wmurowana. Przeszedł mnie dreszcz.

Powoli otworzyłam oczy i ujrzałam dobrze zbudowanego mężczyznę, który stał parę kroków ode mnie. Był ubrany w szary, trzyczęściowy garnitur, o idealnie dopasowanym kroju. Jego brązowe oczy wwiercały się we mnie, a gęste brwi wykrzywiły się w oczekiwaniu na odpowiedź. Wyglądał jeszcze przystojniej niż na zdjęciach. Kości policzkowe idealnie podkreślały rysy jego twarzy, a za wyrzeźbienie takiego nosa każdy rzeźbiarz chciałby zabić. Włosy, choć nieco potargane, mieniły się lekko dzięki światłu padającemu nań z okna. Mówiąc wprost, wyglądał jak model. Model światowej klasy. Nie jak jakiś biznesmen, który całe dnie spędza w swoim biurze.

Zamknęłam jeszcze raz oczy i wzięłam ostatni uspokajający oddech. Postawiłam krok w przód i przyklejając do ust sztuczny, zawodowy uśmiech, wyciągnęłam powoli dłoń w geście przywitania.

– Pan Lindaggo, tak? – zapytałam, kiedy uchwycił nieco zdziwiony moją rękę. Kiwnął głową i przekrzywił kącik ust w uśmiechu. Zabrakło mi tchu, bo na twarzy uwidocznił się słodki dołek w policzku. Cholera, ten facet miał zbyt duży urok osobisty. Odchrząknęłam, aby nie ujawnić swoich myśli, po czym przedstawiłam się. – Jestem Clarissa Jesson. Jak pan wie, zjawiłam się tu, by przeprowadzić z panem wywiad do gazety „Your Time”. Nie zajmę wiele pańskiego cennego czasu, zadam tylko kilka podstawowych pytań dotyczących pańskiej działalności oraz kilka pytań osobistych, jeśli pan pozwoli, dla ubarwienia artykułu.

REDAKCJA: Agnieszka Kołwzan

KOREKTA: Bartłomiej Kuczkowski

OKŁADKA: Wiola Pierzgalska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Aleksandra Szoć i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-430-6

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.